| Starożytność

Biografie uporządkowane są chronologicznie, poczynając od starożytności.

Anaksymander z Miletu (ok. 610-546 p.n.e.) – jeden z pierwszych filozofów greckich, prawdopodobnie uczeń Talesa i nauczyciel Anaksymenesa, reprezentant szkoły jońskiej; polityk. Podejrzewa się, że był autorem pierwszego w historii ludzkości dzieła filozoficznego, znanego pod tytułem Περὶ φύσεως (Peri physeos, O naturze). Był twórcą pierwszej mapy świata i autorem tezy, że gwiazdy krążą wokół Gwiazdy Polarnej. Był również pierwszym filozofem sugerującym, że powierzchnia Ziemi jest zakrzywiona, oraz że może ona "pływać" w przestrzeni. Według jego teorii Ziemia jest powierzchnią walca zakrzywioną w kierunku północno-południowym.

Hekatajos wł. Hekatajos z Miletu (ur. ok. 550 p.n.e., zm. między 480 p.n.e. a 475 p.n.e.) - grecki historyk pochodzący z Miletu. Do historii przeszedł jako autor dwóch dzieł, historycznego Genealogiai i geograficznego Ges Periodos (Obejście świata). Ges Periodos stanowił użyteczny dla żeglarzy przewodnik (periplus) po portach i przeszkodach nawigacyjnych we wschodniej części Morza Śródziemnego. Hekatajos jest uważany za pisarza, który jako pierwszy ówcześnie znany świat podzielił na Europę i Azję. Jego dzieła przetrwały jedynie we fragmentach, wiadomo jednak iż korzystał z nich Herodot. Rekonstrukcja mapy świata Hekatajosa

Herodot z Halikarnasu  – historyk grecki ur. ok. 484 p.n.e. w Halikarnasie (w czasach rzymskich Peronium, obecnie Bodrum w Turcji), zm. ok. 426 p.n.e. w Turioj lub w Atenach, zwany "Ojcem historii". Można także nazwać go ojcem geografii. Herodot wiele podróżował po świecie starożytnym. Był między innymi w opanowanych przez Persów Egipcie i Babilonii, w Grecji, Italii, Macedonii, a także w stepach nad Morzem Czarnym. Uznał bowiem, że w pierwszej mierze polegać musi na własnych badaniach. W "Dziejach" przedstawił z dużą dokładnością współczesny mu świat grecki i perski, a jego opisy krainy nad Nilem stały się podstawą współczesnej egiptologii. Herodot odrzucał przeważającą opinię większości, że świat to okrągły talerz otoczony przez Ocean. W swojej pracy opisał Ziemię jako nieregularny kształt z oceanami otaczającymi tylko Azję i Afrykę. Wprowadził nazwy, takie jak Ocean Atlantycki i Morza Erytrejskie (Morze Czerwone). Podzielił rónież świat na trzey kontynenty: Europę, Azję i Afrykę. Ukazał granicę Europy jako linię od Słupów Heraklesa przez Bosfor do  obszarów między Morzem Kaspijskim a rzeką Indus. Uważał Nil za rzekę rozdzielającą Azję i Afrykę. W przypadku Afryki uważał, że z wyjątkiem małego odcinka ziemi w pobliżu Suezu, kontynent ten w całości jest otoczony wodą. Nie zgadzał się jednak ze swoimi poprzednikami i uczonymi współczesnymi, że Afryka ma kształt koła. Rekonstrukcja mapy świata Herodota

Eratostenes (ur. 276 p.n.e. w Cyrenie, zm. 194 p.n.e.) – grecki matematyk, astronom, filozof, geograf i poeta. Wyznaczył obwód Ziemi (zob. opis eksperymentu) oraz oszacował odległość od Słońca i Księżyca do Ziemi. Twierdził, że płynąc na zachód od Gibraltaru można dotrzeć do Indii. Jako pierwszy zaproponował wprowadzenie roku przestępnego, czyli jednego dodatkowego dnia w kalendarzu. Rekonstrukcja mapy świata Eratostenesa

Hipparch, Hipparchos z Nikei (ok. 190-125 p.n.e.), astronom i matematyk grecki, stworzył podstawy astronomii jako nauki oraz podstawy trygonometrii. Wyznaczył długość roku gwiazdowego z dokładnością do 6 minut oraz czas trwania astronomicznych pór roku (wiosna i lato łącznie 186 dni, jesień i zima łącznie 179 dni, różnica wynika z eliptyczności orbity Ziemi).
Wyznaczył relacje między odległościami z Ziemi do Księżyca oraz do Słońca. Podał kąt nachylenia ekliptyki względem równika. Zmierzył z dokładnością do 8% tempo przesuwania się punktu Barana (wynikające z precesji osi Ziemi).
Wprowadził pojęcia szerokości i długości geograficznych oraz współrzędnych astrometrycznych oraz związki między nimi.
Sporządził katalog 1080 gwiazd (zawierający ich pozycje i oceny blasku). Sprecyzował podział nieba na gwiazdozbiory. Odkrył pierwszą gwiazdę nową (w gwiazdozbiorze Skorpiona). Przypisuje mu się także wynalezienie astrolabium. Pracował także nad projekcjami kartograficznymi, czym zapoczątkował rozwój geografii kartograficznej.
Większość prac Hipparcha zaginęła, znana jest jedynie z cytowań.

Líu Ān - (ur. 179 r.p.n.e. - zm. 122 r.p.n.e.), chiński książę i doradca swojego kuzyna Cesarza Wu z rodu Han, kartograf i geograf. Swoją książką Huainanzi zapoczątkował rozwój kartografii i geografii w starożytnych Chinach.

Artemidor z Efezu (I w.p.n.e.), grecki geograf. Autor 11 prac powstałych podczas jego podróży, na które powołuje się często w swych dziełach Strabon, żyjący nieco później grecki geograf i historyk. Z prac Artemidora zachowały się jedynie niewielkie fragmenty w formie tzw. papirusu Artemidora znalezionego wewnątrz egipskiej trumny, gdzie służył za kartonaż (wypełnienie). Papirus Artemidora (powstał w połowie I w.p.n.e.) zawiera najstarszą znaną zachowaną do naszych czasów mapę oraz takie skarby jak: fragmenty zaginionej książki i bezcenne rysunki wykonane ponad 2000 lat temu. Znaleziono go wewnątrz egipskiej trumny, gdzie służył za kartonaż (wypełnienie). Papirus Artemidora ma 2,70 m długości i jest dosyć zniszczony. Widoczne są na nim zarysy krajów, szkice zwierząt oraz rysunki twarzy.Mapę odkryto w latach 90. ubiegłego wieku, a obecnie jest własnością prywatnej fundacji. 

Strabon (ur. ok. 63 p.n.e. w Amasei w Poncie, dziś Turcja, zm. ok. 24 n.e.) – grecki geograf, historyk i podróżnik. Autor ukończonej po 21 r. Geographica hypomnemata, spisanej w 17 księgach – rodzaju encyklopedii, zawierającej podstawowe definicje geograficzne, opisy znanych mu krajów, około 4000 nazw geograficznych oraz wiele informacji z zakresu nauk przyrodniczych, medycyny, historii i innych dziedzin. Jest to najważniejsze dzieło geograficzne starożytności. ego geografia miała cechy geografii polityczno-wojskowej dla elit, dlatego zawiera opisy zasobności krain, handlu, wytwórczości i potencjalnych konfliktów etnicznych. Była niezbyt rzetelna, ale ciekawa. Znał i czerpał z 200 lat starszego Eratostenesa, 100 lat starszego Hipparcha oraz z Posejdoniosa. Za Hipparchem cytował, że nie ma dobrej geografii bez współrzędnych geograficznych. W porównaniu do Eratostenesa, Strabon nie zawsze poszerzał dotychczasową wiedzę, np. wątpił w istnienie kartagińskiej wyspy Cerne na zachód od Afryki. Rekonstrukcja mapy świata Strabona

Marek Wipsaniusz Agryppa (Marcus Vipsanius Agrippa, 63-12 p.n.e.) syn Lucjusza Wipsaniusza Agrypy. Wybitny polityk i dowódca wojskowy. Agrypa był również wybitnym geografem. Stworzył mapę geograficzną ówczesnego świata, którą Oktawian August kazał umieścić w portyku zwanym Porticus Vipsania. Do tej mapy Agrypa sporządził komentarz geograficzny, który zapewne zawierał głównie dane dotyczące granic i odległości. Napisał też nie zachowaną autobiografię. Nic z jego twórczości nie zachowało się do naszych czasów. Rekonstrukcja mapy świata Agryppy

Pomponiusz Mela (łac. Titus Pomponius Mela) rzymski geograf, autor napisanego w 43 r. n.e. lub 44 r. n.e. dzieła "De situ orbis libri tres" czyli O położeniu krajów świata ksiąg trzy, znanego również pod tytułem De chorographia. Jest to najstarszy zachowany w całości do naszych czasów traktat geograficzny napisany po łacinie. Pomponiusz Mela opisuje kraje poczynając od Gibraltaru, następnie opisuje kraje leżące na południowym brzegu Morza Śródziemnego, by przez Syrię i Azję Mniejszą dotrzeć do Morza Czarnego i następnie opisać krainy leżące na szlaku do Hiszpanii. Przy opisie Sarmacji wymienia Wisłę pod nazwą Vistula.Pomponiusz żył w I wieku n.e. Urodził się w południowej Hiszpanii w miejscowości Tingentera lub Cingenter. Rekonstrukcja mapy świata Pomponiusza Meli

Marinus z Tyru (około 70 - 130 r.n.e.) - grecki geograf, kartograf i matematyk, stworzył pierwszą mapę uwzględniającą kulisty kształt Ziemi w walcowej siatce prostokątnej. Siatka Marinusa była najprostszym z możliwych układem południków i równoleżników przecinających się pod kątem prostym. Pole mapy zostało za jej pomocą podzielone na równe kwadraty. Tworzące ją równoleżniki i południki oraz punkty ich przecięcia stanowiły namiastkę układu współrzędnych, umożliwiającego dokładniejsze rozmieszczenie lądów. Korzystając z jego prac Klaudiusz Ptolomeusz stworzył swoje działo. Jego mapy jako pierwsze w Imperium Rzymskim pokazywały Chiny. Marinus również ukuł termin Antarktyka.

Klaudiusz Ptolemeusz, Ptolemeusz Klaudiusz lub po prostu Ptolemeusz (ok. 100 r. - ok. 175 r.n.e.) grecki uczony pochodzący z Tebaidy, który kształcił się i działał w Aleksandrii. Napisał wiele dzieł z dziedziny matematyki, astronomii, geografii i muzyki.
Jego poglądy na budowę świata na wiele stuleci ugruntowały pogląd geocentryczny, który został obalony dopiero przez Mikołaja Kopernika. Ptolemeusz był też twórcą modelu ruchu ciał niebieskich, kombinującego dwa zasadnicze modele ruchu planet podane przez Hipparcha - ekscentryk oraz deferent z epicyklem. Innowacją Ptolemeusza było poszerzenie tego modelu o pojęcie ekwantu.
W dziele Geografia, znanym także jako Nauka geograficzna lub Wstęp do geografii, traktował geografię jako naukę przedstawiania Ziemi za pomocą rysunku. Znana mu była kulistość Ziemi i do swoich map stosował projekcję powierzchni kuli na płaszczyznę. Jako odniesienie dla długości geograficznej przyjął południk Ferro, używany aż do XIX wieku; jego definicja szerokości geograficznej (równik 0°, bieguny ±90°) obowiązuje do dziś. Zajmował się także obliczeniami obwodu Ziemi Eratostenesa i Posejdoniosa. Przejął błędne rezultaty tego drugiego, w następstwie czego w późniejszej literaturze przyjmowano, że obwód Ziemi wynosi ok. 17.000 mil morskich (ok. 31.500 km). Przedstawił hipotezę o istnieniu nieznanego wówczas kontynentu południowego Terra Australis.

By ułatwić sporządzenie map zestawił tabele współrzędnych ok. 8100 najbardziej znanych miejscowości, gór i rzek. W sposób dokładniejszy niż jego poprzednicy opisał m. in. Brytanię i kraje pomiędzy Dunajem a Bałtykiem. Na tym terenie wymienił m. in. Kalisię (Καλισία), identyfikowaną przez niektórych z Kaliszem, Karrodunon (Καρρόδουνον) łączony dawniej, np. przez J. Lelewela z Krakowem[1], Skurgon (Σκοῦργον), Askaukalis (ἀσκαυκαλίς) utożsamiany ze Żninem[potrzebne źródło]. Podał także nazwy i siedziby takich plemion, jak Wenedowie, Gythonowie, Galindowie, Souobenoi i Sudinowie (Sudinoi) - ci ostatni są uważani za Jaćwingów (Sudawia to jedna z nazw Jaćwieży). Oprócz wiarygodnych i rzetelnych źródeł wykorzystywał też materiały z drugiej ręki i legendy, przez co jego obraz uzyskany z jego danych, szczególnie w odniesieniu do nazw plemion, jest często niedokładny lub wręcz mylny.
Prace Ptolemeusza z zakresu astronomii zebrane zostały w dziele He mathematike syntaxis, znanym również później jako Ho megas astronomos. Używana współcześnie nazwa Almagest, powstała od greckiego słowa megiste (największy), któremu arabscy uczeni dodali w IX wieku przedimek al. Almagest jest podsumowaniem osiągnięć greckiej astronomii, m.in. jest głównym źródłem wiedzy o odkryciach Hipparcha. Rekonstrukcje mapy świata Ptolemeusza